Over normen

"De norm bij ons thuis was dat er geen ruzie mocht zijn.
Nu op de dag van vandaag, na 40 jaar heb ik nog steeds het gevoel, wanneer ik op mijn werk ergens tegen in ga, ik ruzie maak en dat ik het dus verkeerd doe. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik in ga tegen het gezag, tegen de norm en dit mag niet. Het introject (de norm van vroeger) werkt nog steeds door op mijn functioneren tot op de dag van vandaag. Ik kan er niets aan doen het gaat automatisch, ik voel me schuldig, ik doe het niet goed. Mijn reactie is dat ik rekening houd met de ander en voorbij ga aan mijzelf. Ik pas me aan en doe iets wat ik eigenlijk niet wil. Het voelt alsof ik mijzelf wegcijfer en niet mijn plek in durf te nemen
".

Het experiment


In de therapie onderzoeken we de aanpassing. We verkennen hoe het voelt om jezelf weg te cijferen ten opzichte van de ander. Dit doen we door het verschil groter te maken. Ik (therapeut) ga op de stoel staan en kijk op mijn cliënt neer. Vervolgens bespreken we wat er tussen ons gebeurt. Daarna draaien we de rollen om . De cliënt staat op de stoel en ik maak me klein. Hier onder volgt haar ervaring:

"Ik heb me nu eens niet kleiner gemaakt, maar juist groter. Ik ben letterlijk boven de ander gaan staan door op de stoel te klimmen. Vanuit de hoogte keek ik neer op de ander (de therapeut) en kon ik voor het eerst voelen wat dit met mij deed. Het besef mijn plek in te nemen zonder mijzelf weg te cijferen, ontroerde me, het was of er eindelijk toestemming is. Het voelde erg onwennig maar ook sterk, het voelt beter. Het verschil kunnen voelen helpt mij om hiermee door te gaan. Vanaf nu heb ik een keuze om het anders te gaan doen".